Αφιέρωμα στον Χρήστο Λεττονό
Ο Χρήστος Λεττονός έφυγε από τη ζωή μόλις στα 45 του χρόνια, με τραγικό τρόπο – από μια φωτιά, σαν εκείνη που έκαιγε μέσα του. Η απουσία του υπήρξε βίαιη, όμως η παρουσία του υπήρξε εκρηκτική.
Στα χρόνια που έζησε πρόλαβε να χωρέσει πολλές ζωές:
ήταν τραγουδιστής, ηθοποιός, ποιητής, ζωγράφος, συνθέτης, αλλά και παρουσιαστής παιδικών εκπομπών στην τηλεόραση. Ένας καλλιτέχνης πολυεδρικός, ανήσυχος, βαθιά ευαίσθητος.
Η φωνή της ανταρσίας
Ο Θ. Νιάρχος τον χαρακτήρισε «ταλαντούχο και πολυεδρικό καλλιτέχνη» και «εντελώς ξεχωριστή φωνή». Ζωηρός, αντισυμβατικός, επαναστατημένος, ο Λεττονός αντιλαμβανόταν την ποίηση ως πράξη εσωτερικής εξέγερσης και λύτρωσης.
Ο Βαγγέλης Χρόνης σημειώνει πως, μόλις στα 21 του χρόνια, μέσα από μία και μοναδική ποιητική συλλογή, κατάφερε να δώσει μαθήματα ποίησης και φιλοσοφίας.
Και ο Γιάννης Κοντός τον περιγράφει ως:
«Ένα παιδί ψηλό, ξανθωπό, με φωνή μπάσα, συνεσταλμένο, ευγενή, με χαμηλωμένα μάτια – όπως ταιριάζει στην περίπτωση, που θα έλεγε και ο Καβάφης».
Advertisement
Η ποίηση ως καταφύγιο
Για πρώτη φορά, όλα του τα ποιήματα συγκεντρώθηκαν σε ένα αφιέρωμα – ακόμη και ανέκδοτα κείμενα. Η έκδοση κυκλοφόρησε εν μέσω της δεύτερης έξαρσης της πανδημίας και ενός γενικού lockdown. Συγκυρία σχεδόν συμβολική.
Γιατί, όσο κι αν ακούγεται ρομαντικό ή υπερβολικό, η ποίηση λειτουργεί σαν αντίσταση. Σαν ανάσα. Σαν μια μικρή πράξη ελευθερίας όταν όλα γύρω μοιάζουν ασφυκτικά.
Ο ίδιος το απέδειξε με τους στίχους του.
Ενδεικτικοί στίχοι
«Δεν είναι τόσο εύκολος όσο νομίζεις
ένας περίπατος στο Ζάππειο
χωρίς την αστυνομική σου ταυτότητα
περιπολικά σε σταματάνε στις γωνιές
ερωτήσεις
“Ποιος είσαι; Τι ζητάς στο πάρκο τέτοια ώρα;”
αμύνεσαι απελπισμένα
“για ποιον με περάσατε;
εγώ έχω ραντεβού με το κορίτσι μου
τι σχέση έχω εγώ μ’ αυτούς;”
και το μυαλό σου κολλημένο σε φράση που είχε πει
κάποιος Χριστός πολύ παλιά στον Πέτρο
δεν ξεγελάς κανέναν πια».
Στίχοι που μιλούν για φόβο, ταυτότητα, ενοχή, κοινωνικό έλεγχο, αλλά και για εκείνη τη λεπτή γραμμή ανάμεσα στην αθωότητα και στη συλλογική καχυποψία.
Μια παρουσία που δεν έσβησε
Ο Χρήστος Λεττονός δεν υπήρξε απλώς ένας ακόμη καλλιτέχνης της γενιάς του. Υπήρξε μια φλόγα. Κάποτε ανεξέλεγκτη, κάποτε εύθραυστη, πάντα αυθεντική.
Και αν κάτι μένει από τη διαδρομή του, είναι αυτή η βεβαιότητα:
Η ποίηση δεν είναι πολυτέλεια.
Είναι τρόπος να μείνουμε ζωντανοί.
