Βαρύ πένθος βιώνει η Νικολέττα Καρρά, μετά τον ξαφνικό και τραγικό θάνατο της αγαπημένης της σκυλίτσας, Γκρέις, η οποία έχασε τη ζωή της σε δυστύχημα με φορτηγό. Η ηθοποιός αποχαιρέτησε δημόσια την τετράποδη φίλη της με μια συγκινητική ανάρτηση στο Instagram, περιγράφοντας τον ανείπωτο πόνο της για την απώλεια ενός πλάσματος που αποτελούσε αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής της επί δέκα χρόνια.
Η απώλεια που τη συγκλόνισε
Η Νικολέττα Καρρά χρειάστηκε να περάσουν αρκετές ημέρες μέχρι να βρει τη δύναμη να μιλήσει δημόσια για τον θάνατο της Γκρέις. Όπως εξομολογήθηκε, δυσκολευόταν να βρει τις κατάλληλες λέξεις για να περιγράψει όσα αισθάνεται, καθώς ο πόνος από τον ξαφνικό αποχωρισμό είναι εξαιρετικά έντονος.
Η σκυλίτσα της έφυγε από τη ζωή ενώ ήταν υγιέστατη και γεμάτη ζωντάνια, αφήνοντας πίσω της ένα μεγάλο κενό. Η ηθοποιός περιέγραψε πόσο διαφορετική είναι πλέον η καθημερινότητά της, καθώς το σπίτι που άλλοτε γέμιζε από την παρουσία και τη χαρά της Γκρέις μοιάζει τώρα άδειο.
Η συγκλονιστική ανάρτηση της Νικολέττας Καρρά
Στην ανάρτησή της στο Instagram, η ηθοποιός αναφέρθηκε στις τελευταίες στιγμές της αγαπημένης της σκυλίτσας, στη δεκαετή κοινή τους πορεία και στον ιδιαίτερο δεσμό που είχαν αναπτύξει.
Όπως έγραψε χαρακτηριστικά:
«Μέρες μου πήρε… Δεν ήξερα από πού να αρχίσω, δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψουν αυτό που νιώθω ούτε τώρα ούτε όταν συνέβη… Η σουβλιά στα σωθικά και το ξερίζωμα είναι κάτι που δεν μπορεί να εκφραστεί με λόγια. Το Γκρεϊσάκι μου αποφάσισε να τσαμπουκαλευτεί σε ένα φορτηγό, αλλά αυτή τη φορά δεν νίκησε… Οπότε έφυγε κούκλα, δυναμική, υγιέστατη και με άφησε πίσω να αναρωτιέμαι πάλι… γιατί;; Έφυγε όλη η χαρά από τη ζωή μου. Τόσο απλά.
Τα υπέροχα τεράστια ματάκια της που μιλάγανε δεν θα τα ξαναδώ, δεν θα ξαναπάμε βόλτες, δεν θα την πάρω πάλι αγκαλιά. Μου πήρε όλη την ευτυχία και μου έκανε ανυπόφορο το σπίτι… Στις σκοτεινές στιγμές, με ένα βλέμμα και με ένα κούνημα, μου έδινε φως… Μου άλλαξε τη ζωή και τώρα μου την άδειασε σε μια στιγμή. 10 χρόνια σε μια στιγμή!
Πονάω, κοριτσάκι μου τρυφερό. Υποφέρω… Μου λείπεις αφόρητα και θα μου λείψεις πιο βασανιστικά… Είναι εξωφρενικά δύσκολο να υπάρχω χωρίς εσένα. Έχεις σκορπίσει θρήνο γιατί όλοι σε λάτρευαν. Αλλά εμένα με γονάτισες, με άφησες μισή… Ήσουν το δικό μου ξεχωριστό, πανέμορφο, λαμπερό, χαρισματικό σκυλάκι, που ήμασταν αχώριστες… Δεν φανταζόμουν τη μία χωρίς την άλλη, όχι τόσο νωρίς. Ήμασταν και οι δύο αδεσποτάκια, ήμασταν ομάδα, ήσουν η μοναδική μου οικογένεια… Δεν ξέρω πώς είναι χωρίς εσένα, έχω ξεχάσει πώς ήταν και αρνούμαι να θυμηθώ…
Δεν μπορώ να σε χαιρετήσω με κανέναν τρόπο, παρεούλα μου, παρηγοριά μου, παιδάκι μου… Είναι πολύ οδυνηρό… Είναι αδιανόητο ότι δεν είμαστε μαζί. Ξέρω ότι δεν το έκανες για να με πληγώσεις… Αλλά έτσι μόνο σου άξιζε εσένα να φύγεις… Δυνατή, με το κεφάλι ψηλά, αρχηγίνα μου, χωρίς να σε δω άρρωστη ή ανήμπορη. Μάλλον ήξερες ότι κι αυτό δεν θα το άντεχα… Δεν σε χαιρετάω, μωρό μου, είσαι μέσα μου, είσαι στο κρεβάτι μου δίπλα, είσαι όπου βρεθώ και θα είσαι για πάντα».
Η εξομολόγηση της Νικολέττας Καρρά αποτυπώνει τον βαθύ δεσμό που μπορεί να αναπτυχθεί ανάμεσα σε έναν άνθρωπο και το κατοικίδιό του, αλλά και το τεράστιο κενό που αφήνει πίσω του ένας τόσο ξαφνικός αποχωρισμός.
