Η Ρένα Στρατηγού υπήρξε μια ηθοποιός της μεταπολεμικής γενιάς που έζησε σύντομα στο φως της σκηνής και της οθόνης, για να αποσυρθεί αργότερα σε μια ήσυχη και μοναχική ζωή. Η διαδρομή της, λιτή αλλά χαρακτηριστική της εποχής της, αποτυπώνει τις αντιθέσεις του ελληνικού θεάτρου και κινηματογράφου του 20ού αιώνα.
Η Ρένα Στρατηγού (κατά κόσμον Ουρανία Στρατηγού) γεννήθηκε στην Αθήνα το 1929. Μεγάλωσε σε οικογένεια με έντονη καλλιτεχνική παράδοση, καθώς πατέρας της ήταν ο θεατράνθρωπος Βασίλης Στρατηγός, ενώ αδέλφια της υπήρξαν ο Στέφανος, η Αλέκα και η Στέλλα Στρατηγού. Από νεαρή ηλικία εμφανίστηκε στον οικογενειακό θίασο, κάνοντας τα πρώτα της βήματα στο θέατρο, και το 1947 έγινε μέλος του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1950 συμμετείχε στον θίασο του Θεάτρου «Βέμπο», ενώ ξεχώρισε στην επιθεώρηση «Βύρα τις άγκυρες» των Μίμη Τραϊφόρου και Γιώργου Γιαννακόπουλου. Μαζί με τις αδελφές της, Αλέκα και Στέλλα, ερμήνευσε το τραγούδι «Παλιοζωή, παλιόκοσμε και παλιοκοινωνία», που έμεινε συνδεδεμένο με την αισθητική και το πνεύμα της επιθεώρησης εκείνης της περιόδου.
Παρότι η θεατρική της παρουσία δεν είχε μεγάλη διάρκεια, η Ρένα Στρατηγού συμμετείχε σε αρκετές κινηματογραφικές παραγωγές της εποχής, αποκτώντας αναγνωρισιμότητα μέσα από χαρακτηριστικούς ρόλους. Ανάμεσα στις ταινίες στις οποίες εμφανίστηκε συγκαταλέγονται Ο μεθύστακας, Ούτε γάτα ούτε ζημιά, Χαλιμά, Νύχτες της Αθήνας και Πιάσαμε την καλή. Οι ρόλοι της, αν και δευτερεύοντες, εντάσσονται στο πλαίσιο του λαϊκού και μουσικού κινηματογράφου της δεκαετίας του ’50.
Μετά το τέλος της καλλιτεχνικής της πορείας, η Ρένα Στρατηγού αποσύρθηκε από τη δημοσιότητα. Έζησε για πολλά χρόνια μακριά από τα φώτα, στο Περιστέρι, ακολουθώντας έναν μοναχικό τρόπο ζωής. Τον Ιούλιο του 2013, έπειτα από επίσκεψή της στο Σπίτι του Ηθοποιού, όπου φιλοξενούνταν ο πρώην κουνιάδος της Ανδρέας Μπάρκουλης, τραυματίστηκε σοβαρά στον ώμο και μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο Ευαγγελισμός. Ανάρρωσε και επέστρεψε στο σπίτι της, συνεχίζοντας να ζει απομονωμένη.
Απεβίωσε στην Αθήνα στις 16 Μαρτίου 2014 και κηδεύτηκε την επόμενη ημέρα στο Νεκροταφείο Ζωγράφου. Ο θάνατός της πέρασε σχεδόν αθόρυβα, όπως αθόρυβα κύλησαν και τα τελευταία χρόνια της ζωής της.
Η Ρένα Στρατηγού ανήκει σε εκείνη τη γενιά καλλιτεχνών που σφράγισαν μια ολόκληρη εποχή χωρίς να γνωρίσουν τη διαρκή προβολή ή τη μεταγενέστερη αναγνώριση. Η μνήμη της παραμένει συνδεδεμένη με μια περίοδο όπου το θέατρο και ο κινηματογράφος λειτουργούσαν περισσότερο ως συλλογικό βίωμα παρά ως μέσο προσωπικής προβολής.