Το όνειρο ζωής που δεν πρόλαβε να χαρεί και ο ξαφνικός θάνατος της Κατερίνα Βασιλάκου σημάδεψαν μια από τις πιο σιωπηλές αλλά ουσιαστικές διαδρομές του ελληνικού θεάτρου και κινηματογράφου.
Στις 4 Ιουλίου 2001, η Κατερίνα Βασιλάκου έφυγε αιφνίδια από τη ζωή, σε ηλικία μόλις 60 ετών, έπειτα από νοσηλεία σε νοσοκομείο, λόγω ενός μικροβίου, όπως είχε τότε αναφερθεί. Ο θάνατός της προκάλεσε σοκ στον καλλιτεχνικό κόσμο, καθώς ήρθε σε μια περίοδο που η ίδια πίστευε πως επιτέλους θα απολάμβανε τον μεγαλύτερο στόχο της ζωής της.
Λίγο πριν, ύστερα από πολλά χρόνια κόπων, θυσιών και προσωπικής προσπάθειας, είχε καταφέρει να πραγματοποιήσει το μεγάλο της όνειρο: να αποκτήσει δικό της θέατρο. Έναν χρόνο πριν από τον θάνατό της, εγκαινίασε στον Κεραμεικό το Θέατρο «Κατερίνα Βασιλάκου», έναν χώρο που ήθελε να αποτελέσει στέγη δημιουργίας και συνέχειας για την ίδια και για νεότερους καλλιτέχνες.
Η κεντρική σκηνή του θεάτρου εγκαινιάστηκε στις 10 Φεβρουαρίου 2000 με το έργο του Λακλό «Επικίνδυνες Σχέσεις». Ήταν μια ιστορική βραδιά, αλλά και η μοναδική φορά που η Κατερίνα Βασιλάκου ανέβηκε στη σκηνή του δικού της θεάτρου. Το όνειρό της είχε γίνει πραγματικότητα, όμως δεν πρόλαβε να το ζήσει.
Η 40χρονη πορεία της Κατερίνας Βασιλάκου
Η Κατερίνα Βασιλάκου γεννήθηκε στην Αιδηψό στις 25 Νοεμβρίου 1941. Σε ηλικία μόλις δύο ετών μετακόμισε με την οικογένειά της στην Αθήνα, όπου μεγάλωσε στο ξενοδοχείο «Απόλλων», στην Ομόνοια, στη γωνία Σταδίου και Αιόλου, οικογενειακή επιχείρηση της εποχής. Το 1962 αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, ξεκινώντας μια πορεία που έμελλε να διαρκέσει τέσσερις δεκαετίες.
Στον κινηματογράφο, από τα πρώτα της κιόλας βήματα, αναδείχθηκε σε σταρ του λαϊκού μελοδράματος. Στην περίοδο 1960–1971 πρωταγωνίστησε σε 25 ταινίες, οι οποίες την έκαναν ευρέως αναγνωρίσιμη και ιδιαίτερα αγαπητή στο κοινό. Το πρόσωπό της ταυτίστηκε με έντονα συναισθήματα, δραματικούς ρόλους και γυναικείες φιγούρες που δοκιμάζονται.
Ωστόσο, στο θέατρο, η διαδρομή της ήταν εντελώς διαφορετική. Εκεί δεν ακολούθησε τον δρόμο της εύκολης αναγνωρισιμότητας, αλλά επέλεξε ουσιαστικά έργα, απαιτητικούς ρόλους και μια πορεία που στηρίχθηκε περισσότερο στη θεατρική αλήθεια παρά στη δημοσιότητα.
Η Κατερίνα Βασιλάκου έφυγε ήσυχα και πρόωρα, αφήνοντας πίσω της ένα έργο που δεν φώναζε, αλλά αντέχει στον χρόνο. Το θέατρο που φέρει το όνομά της παραμένει η πιο δυνατή υπενθύμιση ότι, ακόμα κι αν δεν πρόλαβε να χαρεί το όνειρό της, το όνειρο αυτό υπήρξε και άφησε αποτύπωμα.
