Enimerotiko.gr
Σχέσεις

«Μετά από τη λευχαιμία και τρεις αποβολές αποκτήσαμε το δικό μας παιδί και σήμερα γίνεται 2 ετών»

Ιστορία αγάπης ενός ζευγαριού λευχαιμία

Απίστευτη η ιστορία αγάπης ενός ζευγαριού, το οποίο κατάφερε να ξεπεράσει τη λευχαιμία και μετά από αποβολές και αποτυχημένες εξωσωματικές, να καταφέρει να αποκτήσει τα δικά του παιδιά.

“Ο σύζυγός μου κι εγώ συναντηθήκαμε όταν ήμασταν παιδιά. Η μαμά μου ορκίζεται ότι ήμασταν πλασμένοι ο ένας για τον άλλον πολύ νωρίτερα, αλλά ήταν γύρω στα 11 χρόνια μας που γίναμε αχώριστοι. Παρόλο που πηγαίναμε σε διαφορετικά σχολεία σε μια μικρή πόλη στη Βόρεια Καρολίνα, ποτέ δεν χάσαμε επαφή.

Οι γονείς μας ήταν συμμαθητές, οπότε η φιλία μας ήταν πάντα φυσική. Όταν ήταν 18 ετών, ανακάλυψε ότι η λευχαιμία του είχε επιστρέψει. Για τρίτη φορά. Και αυτό που ξεκίνησε σαν επίσκεψη στο νοσοκομείο σε έναν φίλο που χρειαζόταν υποστήριξη περισσότερο από ποτέ, γρήγορα μετατράπηκε σε μια σπουδαία ιστορία αγάπης.

Ερωτεύτηκα παράφορα. Για μήνες περνούσα τα σαββατοκύριακα και τα βράδια μου στο δωμάτιο του νοσοκομείου ενώ εκείνος είχε υποβληθεί σε χημειοθεραπεία και τελικά, σε μεταμόσχευση μυελού των οστών. Στα 19 μου, είχα ερωτευτεί τον παιδικό μου φίλο. Ο οποίος πέθαινε. Και είχε κι εκείνος ερωτευτεί εμένα. Και μαζί, ήμασταν ο ένας δίπλα στον άλλον καθώς αγωνιζόταν για τη ζωή του, για άλλη μια φορά.

Ξεπέρασε το 10% πιθανότητα επιβίωσης και σήμερα το ορκίζεται ότι τα κατάφερε επειδή τον αγαπούσα. Μου ζήτησε να τον παντρευτώ λίγους μήνες μετά το εξιτήριο από το νοσοκομείο και παντρευτήκαμε ένα χρόνο αργότερα μόλις 21 ετών. Φέτος θα γιορτάσει 9 χρόνια χωρίς καρκίνο.

Η ιστορία αγάπης ενός ζευγαριού που ξεπέρασε μαζί τη λευχαιμία του άνδρα

Θυμάμαι όταν βγαίναμε ότι ο Austin μου έλεγε ότι ο καρκίνος του είχε αφαιρέσει την ικανότητά να έχει παιδιά, τουλάχιστον χωρίς ιατρική βοήθεια. Ο καρκίνος είναι χάλια. Γνώριζα λοιπόν ότι το να έχουμε παιδιά με φυσικό τρόπο δεν θα ήταν πιθανότητα για εμάς. Ευτυχώς είχε προνοήσει να κάνει κατάψυξη σπέρματος μέχρι να είμαστε έτοιμοι να αρχίσουμε να προσπαθούμε για μια οικογένεια. Και ήμασταν!

Έμεινα έγκυος με την πρώτη το 2014, μόλις 2,5 χρόνια μετά τον γάμο μας. Αυτή η εγκυμοσύνη έληξε γρήγορα στις 9 εβδομάδες. Η πρώτη μας αποβολή. Η πρώτη μας απώλεια. Το πρώτο μας μωρό. Προσπαθήσαμε ξανά τον επόμενο μήνα. Αρνητικό. Και μετά προσπαθήσαμε ξανά για τρίτη φορά. Αρνητικό. Έτσι, με τις συστάσεις του γιατρού, ξεκινήσαμε τη διαδικασία εξωσωματικής γονιμοποίησης. Έχω ενδομητρίωση και είχα κύστες που αποδείχθηκαν εμπόδιο, αλλά ο γιατρός μας κατάφερε να ανακτήσει πάνω από 30 ωάρια, 13 εκ των οποίων γονιμοποιήθηκαν και έγιναν έμβρυα.

Κατά τη διάρκεια αυτού του ταξιδιού εξωσωματικής γονιμοποίησης, επικοινωνήσαμε με μια μέλλουσα μητέρα που σκεφτόταν την υιοθεσία. Ήμασταν στο βάθος της θεραπείας γονιμότητας και δεν είχαμε καν μάθει ακόμη αν ήμουν έγκυος. Αλλά η υιοθεσία ήταν πάντα στο τραπέζι για εμάς. Έτσι, την καλωσορίσαμε στο σπίτι μας και μιλήσαμε για αρκετές ώρες. Λίγο αργότερα, αισθανθήκαμε και οι δύο ότι η στιγμή δεν ήταν σωστή για εμάς εκείνη την εποχή, οπότε δεν προχωρήσαμε. Μέρες μετά, ανακαλύψαμε ότι η διαδικασία εξωσωματικής γονιμοποίησης ήταν επιτυχής και είχα μείνει έγκυος!

Στην πρώτη επίσκεψη στο γραφείο του γυναικολόγου στις 11 εβδομάδες ήταν όπου ανακαλύψαμε ότι κάτι άγνωστο είχε συμβεί και δεν υπήρχε πια καρδιακός παλμός. Μια άλλη αποβολή. Μια άλλη απώλεια. Το δεύτερο μωρό μας.

Λίγους μήνες αργότερα, αποφασίσαμε να δοκιμάσουμε μια εξωσωματική γονιμοποίηση για μια ακόμη φορά. Αυτή τη φορά, χρησιμοποιώντας 2 από τα κατεψυγμένα έμβρυά μας. Ήμασταν στο βάθος της δεύτερης θεραπείας εξωσωματικής γονιμοποίησης και για άλλη μια φορά, επικοινώνησε μαζί μας μια μέλλουσα μητέρα που σκεφτόταν την υιοθεσία. Ανυπομονούσα να δω πού θα πάει, αλλά είχα εστιάσει στη διαδικασία που επρόκειτο να υποβληθώ. Και έτσι, έμεινα έγκυος για τρίτη φορά. Μόνο που σε αυτή την εγκυμοσύνη δεν ακούσαμε ποτέ καρδιακό παλμό. Αποβάλλαμε στις 8 εβδομάδες. Μια άλλη απώλεια. Το τρίτο μας μωρό.

Υιοθεσία. Είναι κάτι που είχαμε πάντα στις καρδιές μας, αλλά για κάποιο λόγο είχαμε στο μυαλό μας ότι ένα βιολογικό παιδί θα ερχόταν πρώτο. Ο σύζυγός μου υιοθετήθηκε από τον μπαμπά του όταν ήταν νέος και θυμάται έντονα τη στιγμή που ρωτήθηκε αν μπορούσε να του δώσει το επώνυμό του. Δακρύζει ακόμα όταν λέει την ιστορία. Και εγώ μεγάλωσα με έναν πατριό που ήταν κάτι περισσότερο από πατέρας για μένα, οπότε και οι δύο γνωρίζαμε καλά το νόημα της αγάπης. Εκείνο το βράδυ βρισκόμασταν στο βάθος της θλίψης μας και ξέραμε τι θα κάναμε στη συνέχεια.

Ξεκινήσαμε τη διαδικασία υιοθεσίας. Ένα μήνα αργότερα, τον Αύγουστο του 2015, ανακοινώσαμε την απόφασή μας στους φίλους και την οικογένειά μας. Ήμασταν ανίδεοι σχετικά με τη διαδικασία, οπότε μιλήσαμε σε αρκετούς οργανισμούς για να καταλάβουμε από πού ακριβώς να ξεκινήσουμε. Προσλάβαμε έναν δικηγόρο του οποίου η κύρια εστίαση ήταν στην οικογένεια και την υιοθεσία και δημιουργήσαμε ένα γονικό προφίλ στο διαδίκτυο.

Τον Ιανουάριο του 2016, έλαβα ένα μήνυμα στο Facebook από μια μέλλουσα μητέρα που ήταν έγκυος και αποφάσισε να δώσει το μωρό της για υιοθεσία. Αυτή η μέλλουσα μαμά ήταν κάποια από το παρελθόν μου. Κάποια από την παιδική μου ηλικία.

Κάποια που για χρόνια ακολούθησε σιωπηλά το ταξίδι μας και ήξερε πόσο απεγνωσμένα θέλαμε να γίνουμε γονείς. Επρόκειτο να γεννήσει μόλις τρεις εβδομάδες αργότερα και μας ρώτησε αν θα θέλαμε το μωρό της. Σηκώσαμε τα χέρια μας και προσευχηθήκαμε γι’ αυτό. Και ήξερα ότι υπήρχε ένας λόγος που η σχέση αυτή δημιουργήθηκε όλα αυτά τα χρόνια πριν. Υπήρξε ένας λόγος για τον οποίο επανεμφανίστηκε αυτή η σύνδεση. Έτσι, προσλάβαμε έναν δικηγόρο στην πολιτεία της για να την εκπροσωπήσουμε και είπαμε ναι. Με όλη τη σύναμη της ψυχής μας, ήταν ναι.

Τρεις εβδομάδες αργότερα οδηγήσαμε από τη Βόρεια Καρολίνα στην Πενσυλβάνια και περιμέναμε να έρθει ο γιος μας στον κόσμο. Ένα αγόρι με ξανθά μαλλιά με το πιο γλυκό πρόσωπο!

Τίποτα δεν μπορεί να σας προετοιμάσει για τη στιγμή που θα γίνετε γονείς και θα συναντήσετε το παιδί σας για πρώτη φορά.

Δεν τον έφερα σπίτι με ραγάδες που κάλυπταν την κοιλιά μου. Δεν ήρθα σπίτι πρησμένη ή γεμάτη αίματα. Δεν έχω τις ουλές που φέρνει ο τοκετός, αλλά σίγουρα είναι εκεί, στην καρδιά μου. Στο μυαλό μου.

Ο γιος μας θεράπευσε τις καρδιές μας. Ήθελα μόνο να είμαι μαμά, περισσότερο από οτιδήποτε άλλο σε αυτόν τον κόσμο, πάντα ήξερα ότι ήταν ο σκοπός μου. Και ήταν μια διαβεβαίωση αυτό, ολόψυχα.

Αλλά και οι δύο ξέραμε ότι δεν έχουμε τελειώσει ακόμα. Για κάθε χαρά που έφερε στη ζωή μας, έπρεπε να έχει κάποιον να περπατήσει παράλληλα με αυτή τη ζωή. Και θέλαμε απεγνωσμένα έναν άλλο γιο ή κόρη να αγαπήσει άνευ όρων για όλες τις ημέρες της ζωής του. Κάναμε ένα άλμα λίγο πριν ο γιος μας γίνει δύο, και αποφασίσαμε να συνεχίσουμε την υιοθεσία.

Απευθυνθήκαμε στο ίδιο πρακτορείο και στον ίδιο δικηγόρο και ξεκινήσαμε τη διαδικασία για δεύτερη φορά. Μόνο που αυτή τη φορά, γνωρίζαμε πολλά περισσότερα για όλη τη διαδικασία.

Ανακοινώσαμε την απόφασή μας να υιοθετήσουμε ξανά κατά τη διάρκεια του μήνα ευαισθητοποίησης υιοθεσίας (Νοέμβριος) και στις 9 Ιανουαρίου 2018, έλαβα ένα μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου από μια μέλλουσα μητέρα που ήταν έγκυος 12 εβδομάδων. Μιλήσαμε την επόμενη μέρα, στα 28α γενέθλιά μου. Οδηγήσαμε μέχει το Τενεσί το επόμενο Σαββατοκύριακο για να συναντήσουμε την ίδια και τον πατέρα του παιδιού. Τα λόγια δεν θα μπορέσουν ποτέ να περιγράψουν πώς ήταν, να την γνωρίσουμε κατά τη διάρκεια αυτών των 6 μηνών καθώς προχώρησε στην εγκυμοσύνη της. Της κράτησα το χέρι της καθώς ανακαλύψαμε μαζί ότι ήταν κορίτσι. Μια στιγμή που ποτέ δεν πίστευα ότι θα μπορούσα να βιώσω αν δεν μας επέτρεπε να είμαστε μαζί της. Ένας λόγος που ήθελε να επιλέξει μια οικογένεια τόσο νωρίς κατά την εγκυμοσύνη της.

Και τον Ιούλιο του 2018, φτάσαμε στο Τενεσί όπου ήμουν σε θέση να κρατήσω το χέρι μιας από τις πιο γενναίες γυναίκες που γνώρισα ποτέ, καθώς έσπρωξε και έφερε την κόρη μας στον κόσμο. Είχα την τιμή να κόψω τον ομφάλιο λώρο, να την ακούσω να παίρνει την πρώτη της ανάσα και να ακούσω το πρώτο της κλάμα.

Η όμορφη κόρη μας με καστανά μαλλιά, μπλε μάτια. Με τέλεια στρογγυλά μάγουλα. Αυτή που είδα στα όνειρά μου χρόνια πριν. Αυτή που θα συμπληρώσει την οικογένειά μας. Αυτή που δεν γνωρίζαμε καν ότι χρειαζόμασταν. Όλα επειδή η πρώτη μαμά και ο μπαμπάς της μας επέλεξαν. Οι πρώτοι γονείς της θα ήταν αυτοί που θα μας κάνουν γονείς, ξανά. Έδωσαν στο γιο μας το δώρο να έχει αδερφή. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη θυσία.

Η υιοθεσία είναι όμορφη, αλλά είναι εξαιρετικά δύσκολη. Γεννιέται από τραγωδία και απώλεια. Περιλαμβάνει τραύμα και πόνο στην καρδιά για όλους τους εμπλεκόμενους. Η υιοθεσία δεν ορίζει τα μωρά μας, αλλά παίζει σίγουρα τεράστιο ρόλο στις ιστορίες τους. Αν μπορώ να κάνω οτιδήποτε σαν μαμά τους, ελπίζω να μπορώ να μεταφέρω ότι για όλες τις μέρες της ζωής τους, να αγαπούν, άνευ όρων.

Ακόμα δεν μπορώ να πιστέψω ότι αγαπάμε και μεγαλώνουμε τους πιο όμορφους μικρούς ανθρώπους – πόσο τυχεροί είμαστε! Θα περνούσα μέσα από τη φωτιά και τις φλόγες και θα πήγαινα στην αιωνιότητα και θα επέστρεφα για να είμαι ξανά η μαμά τους. Για να τους αποκαλέσουμε γιο και κόρη μας. Ένα δώρο που δεν θα το θεωρούμε δεδομένο”.

Ιστορία αγάπης ενός ζευγαριού λευχαιμία

Ιστορία αγάπης ενός ζευγαριού λευχαιμία

Ιστορία αγάπης ενός ζευγαριού λευχαιμία

Ιστορία αγάπης ενός ζευγαριού λευχαιμία

Ιστορία αγάπης ενός ζευγαριού λευχαιμία

Ιστορία αγάπης ενός ζευγαριού λευχαιμία

Ακολουθήστε τις ειδήσεις του Enimerotiko.gr στο Google News