Βαρύ πένθος βιώνει τις τελευταίες ώρες η Ζωζώ Σαπουντζάκη, καθώς έφυγε από τη ζωή ο άνθρωπος που στάθηκε στο πλευρό της για 27 ολόκληρα χρόνια, ο σύντροφός της Πύρρος Αναγνωστόπουλος.
Η απώλεια του Πύρρου Αναγνωστόπουλου σηματοδοτεί το τέλος μιας μακρόχρονης σχέσης ζωής, γεμάτης αγάπη, συντροφικότητα και αμοιβαία στήριξη, που κράτησε σχεδόν τρεις δεκαετίες.
Την είδηση του θανάτου του έκανε γνωστή μέλος της οικογένειάς του και συγκεκριμένα ο ανιψιός του, μέσα από ανάρτηση στον προσωπικό του λογαριασμό στο Facebook. Με λόγια φορτισμένα συναισθηματικά, έγραψε:
«Όλα ωραία μόνο που κάνανε κόντρες για το ποιος θα φύγει πρώτος για το μακρινό ταξίδι!! και μαντέψτε… μόλις κέρδισε ο αγαπημένος μου θείος. Έφυγε πρώτος».
Η ανάρτηση προκάλεσε συγκίνηση, καθώς φανέρωσε το στενό δέσιμο της οικογένειας αλλά και το ιδιαίτερο χιούμορ με το οποίο αντιμετωπίστηκε μια τόσο δύσκολη απώλεια.
Το τελευταίο διάστημα, όταν η Ζωζώ Σαπουντζάκη είχε χρειαστεί να νοσηλευτεί λόγω αναπνευστικού προβλήματος, είχε γίνει γνωστό ότι την ίδια περίοδο βρισκόταν στο νοσοκομείο και ο Πύρρος Αναγνωστόπουλος. Ο ίδιος αντιμετώπιζε κινητικές δυσκολίες, γεγονός που είχε προκαλέσει ανησυχία στο περιβάλλον τους.
Παρά τα προβλήματα υγείας, η σχέση τους παρέμενε δυνατή, με τον έναν να στηρίζει τον άλλον μέχρι τέλους.
Ο Πύρρος Αναγνωστόπουλος δεν είχε κρύψει ποτέ τη βαθιά αγάπη και το δέσιμο που ένιωθε για τη Ζωζώ Σαπουντζάκη. Σε δημόσιες δηλώσεις του, μιλούσε με λόγια τρυφερά και συγκινητικά για τη ζωή τους μαζί.
Είχε αναφέρει πως δεν πρόκειται απλώς για αγάπη, αλλά για ένα βαθύ δέσιμο που χτίστηκε μέσα στα χρόνια, τονίζοντας ότι ένιωθε πως είναι «ένα» με τη Ζωζώ. Περιέγραφε τη χαρά που ένιωθε μόνο και μόνο κοιτώντας τη, λέγοντας πως το πρόσωπό της λάμπει και η ψυχή της είναι γεμάτη φως.
Χαρακτηριστικά είχε πει ότι η Ζωζώ είναι κομμάτι του εαυτού του και πως δεν μπορούσε να ξεχωρίσει ποιος είναι ποιος, καθώς ένιωθαν σαν να έχουν μια εσωτερική σύνδεση. Για εκείνον, η αγάπη σήμαινε φροντίδα και το μοναδικό του μέλημα ήταν να περνά καλά ο άνθρωπός του.
Η απώλεια του Πύρρου Αναγνωστόπουλου αφήνει ένα μεγάλο κενό στη ζωή της Ζωζώς Σαπουντζάκη, αλλά και μια ιστορία αγάπης που ξεχώρισε για τη διάρκειά της, τη διακριτικότητα και το βάθος της. Ένας δεσμός ζωής που γράφτηκε μακριά από υπερβολές, αλλά γεμάτος αφοσίωση, και που πλέον μένει ως ανάμνηση και παρακαταθήκη.