Υπήρξε μια εποχή, όχι και τόσο μακρινή, που η παχυσαρκία ήταν πραγματικά σπάνια. Αν κοιτάξει κανείς οικογενειακά άλμπουμ, παλιές σχολικές φωτογραφίες ή γεμάτες παραλίες από τη δεκαετία του 1970, η διαφορά είναι εντυπωσιακή. Οι περισσότεροι άνθρωποι φαίνονται πιο αδύνατοι, πιο δραστήριοι και πιο άνετοι με το σώμα τους. Αυτό δεν ήταν αποτέλεσμα μοντέρνων διαιτών ή εξαιρετικής αυτοπειθαρχίας. Συνέβη επειδή η ίδια η καθημερινή ζωή απαιτούσε κίνηση, μέτρο και ισορροπία.
Η ζωή απαιτούσε κίνηση
Εκείνη την εποχή, το περιβάλλον διαμόρφωνε τη συμπεριφορά. Οι άνθρωποι δεν προσπαθούσαν συνειδητά να διατηρηθούν σε φόρμα. Οι ρουτίνες τους το απαιτούσαν. Το περπάτημα δεν ήταν επιλογή υγείας, ήταν ο τρόπος για να μετακινηθείς. Πολλά νοικοκυριά είχαν ένα αυτοκίνητο ή κανένα. Οι ενήλικες περπατούσαν μέχρι τις στάσεις λεωφορείων, τις δουλειές τους και τα μαγαζιά. Τα παιδιά πήγαιναν με τα πόδια στο σχολείο, έκαναν θελήματα, έπαιζαν έξω για ώρες και επέστρεφαν μόνα τους. Η κίνηση ήταν συνεχής και αυτονόητη.
Απλή διατροφή, αληθινά τρόφιμα
Η διατροφική κουλτούρα ήταν εντελώς διαφορετική. Οι κουζίνες είχαν αγνά υλικά: αυγά, λαχανικά, φρούτα, γάλα και φρέσκο κρέας. Τα γεύματα μαγειρεύονταν στο σπίτι, από την αρχή. Αυτό σήμαινε καθάρισμα, κόψιμο, ανακάτεμα και ορθοστασία. Η ζάχαρη χρησιμοποιούνταν με φειδώ, τα λιπαρά ήταν φυσικά και οι μερίδες μέτριες. Οι άνθρωποι έτρωγαν όταν πραγματικά πεινούσαν, όχι επειδή το φαγητό ήταν παντού διαθέσιμο.
Σαφή γεύματα, όχι συνεχές τσιμπολόγημα
Οι διατροφικές συνήθειες ήταν δομημένες. Οι περισσότεροι έτρωγαν τρία γεύματα την ημέρα και τίποτα ενδιάμεσα. Δεν υπήρχαν delivery apps, σνακ σε κάθε ταμείο ή αδιάκοπο τσιμπολόγημα. Ανάμεσα στα γεύματα, το σώμα απλώς περίμενε. Αυτό έδινε στον μεταβολισμό χρόνο να αυτορυθμιστεί και περιόριζε τη συνεχή πρόσληψη θερμίδων.
Μικρότερες μερίδες, λιγότερη υπερβολή
Οι μερίδες ήταν μικρότερες σε όλα. Τα αναψυκτικά είχαν μικρά μεγέθη. Το γρήγορο φαγητό υπήρχε, αλλά δεν ήταν υπερβολικό. Ένα μπέργκερ ήταν απλώς ένα μπέργκερ, όχι μια θερμιδική βόμβα. Το φαγητό προοριζόταν να χορτάσει, όχι να κατακλύσει. Έτσι αποφεύγονταν η υπερφαγία και η σταδιακή διάταση του στομάχου.
Λιγότερες οθόνες, περισσότερη παρουσία
Η τηλεόραση είχε περιορισμένο ρόλο. Υπήρχαν προγράμματα με συγκεκριμένο ωράριο και μετά έκλεινε. Τα γεύματα τρώγονταν στο τραπέζι, χωρίς οθόνες. Το φαγητό και η ψυχαγωγία ήταν ξεχωριστές δραστηριότητες. Ο ημερήσιος χρόνος μπροστά σε οθόνες ήταν ελάχιστος, σε αντίθεση με σήμερα που μπορεί να καταλαμβάνει πάνω από τη μισή ημέρα.
Λιγότερο άγχος, καλύτερος ύπνος
Το άγχος υπήρχε, αλλά δεν ήταν συνεχές ή ψηφιακό. Δεν υπήρχαν ειδοποιήσεις, ατελείωτες ειδήσεις ή κοινωνικές συγκρίσεις. Το φαγητό δεν λειτουργούσε ως βασική συναισθηματική ανακούφιση. Οι άνθρωποι περπατούσαν, μιλούσαν, έφτιαχναν πράγματα. Ο ύπνος ήταν πιο βαθύς και σταθερός, βοηθώντας τη ρύθμιση των ορμονών της πείνας.
Γιατί η σύγχρονη ζωή ευνοεί την αύξηση βάρους
Η εργασία τότε απαιτούσε σωματική δραστηριότητα. Ακόμα και τα γραφεία σήμαιναν σκάλες, μετακινήσεις, εξωτερικές δουλειές. Σήμερα, η σύγχρονη ζωή ενθαρρύνει το συνεχές κάθισμα, το υπερεπεξεργασμένο φαγητό και τη διαρκή ακινησία. Η βαρεμάρα δεν οδηγεί σε κίνηση, αλλά σε οθόνες.
Τι μπορούμε να κρατήσουμε σήμερα
Τα καλά νέα είναι ότι πολλά από αυτά μπορούν να επιστρέψουν. Περισσότερο περπάτημα, μαγείρεμα στο σπίτι, λιγότερα σνακ, μικρότερα πιάτα, οθόνες εκτός γεύματος, καλύτερος ύπνος και χρόνος σε εξωτερικούς χώρους κάνουν ουσιαστική διαφορά. Οι ακραίες δίαιτες σπάνια είναι απαραίτητες.
Οι καλλίγραμμοι άνθρωποι της δεκαετίας του 1970 δεν ήταν αποτέλεσμα μαγείας ή γονιδίων. Ήταν το φυσικό αποτέλεσμα ενός πιο ανθρώπινου τρόπου ζωής. Η επαναφορά έστω και μέρους αυτού του τρόπου ζωής μπορεί να αλλάξει τα πάντα.
