Το δίλημμα μοιάζει απλό, όμως στην πραγματικότητα αγγίζει βαθύτερες αξίες: ενσυναίσθηση, δικαιοσύνη, σεβασμό, πρακτική σκέψη. Σε ένα γεμάτο λεωφορείο με ένα μόνο διαθέσιμο κάθισμα, η επιλογή δεν αφορά μόνο ποιος «πρέπει» να καθίσει, αλλά ποιο κριτήριο ενεργοποιείται πρώτο μέσα μας.
Η απόφαση αυτή συνδέεται συχνά με έντονη ενσυναίσθηση και προστατευτικό ένστικτο. Ένα βρέφος θεωρείται ευάλωτο και η σωματική επιβάρυνση της μητέρας αυξάνει την ανάγκη υποστήριξης.
Όσοι κάνουν αυτή την επιλογή συνήθως:
Η στάση αυτή αντανακλά σεβασμό προς την ηλικία και την εμπειρία. Σε πολλές κοινωνίες, η προτεραιότητα στους ηλικιωμένους θεωρείται αυτονόητη ένδειξη παιδείας.
Η επιλογή αυτή συχνά δείχνει:
Εδώ κυριαρχεί η πρακτική αξιολόγηση της κινητικής δυσκολίας. Η ορθοστασία με πατερίτσες απαιτεί σωματική προσπάθεια και ενέχει κίνδυνο.
Όσοι επιλέγουν αυτή την εκδοχή:
Η ασθένεια δεν είναι πάντα ορατή, αλλά μπορεί να επιβαρύνει σημαντικά τον οργανισμό. Αυτή η επιλογή βασίζεται στην αρχή της δικαιοσύνης και της λογικής αξιολόγησης της κατάστασης.
Η στάση αυτή υποδηλώνει:
Στην πραγματικότητα, όχι. Και οι τέσσερις επιλογές μπορούν να δικαιολογηθούν ηθικά. Σε πραγματικές συνθήκες, ίσως θα αξιολογούσατε επιπλέον στοιχεία: ποιος δείχνει πιο εξαντλημένος, ποιος βρίσκεται σε μεγαλύτερο κίνδυνο, ποιος μπορεί να αντέξει περισσότερο.
Το ενδιαφέρον δεν βρίσκεται στην «ορθή» επιλογή, αλλά στον μηχανισμό σκέψης που ενεργοποιείται πρώτος. Δίνετε προτεραιότητα στο συναίσθημα, στην παράδοση, στη σωματική ανάγκη ή στη λογική; Εκεί κρύβεται και η απάντηση για τον τρόπο με τον οποίο ιεραρχείτε τις αξίες σας στην καθημερινότητα.