Η Άννα Ψαρούδα-Μπενάκη, εμβληματική μορφή της νομικής επιστήμης και της πολιτικής ζωής, «έφυγε από τη ζωή» σε ηλικία 91 ετών, κλείνοντας έναν ιστορικό κύκλο θεσμικής προσφοράς και δημόσιας παρουσίας. Η πορεία της ταυτίστηκε με σημαντικές πρωτιές για τη θέση της γυναίκας στα ανώτατα αξιώματα και με σταθερή συμβολή στη λειτουργία των δημοκρατικών θεσμών.
Η Άννα Ψαρούδα-Μπενάκη κατέγραψε το όνομά της στην πολιτική ιστορία ως η πρώτη γυναίκα Πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων, αξίωμα που ανέλαβε το 2004 και υπηρέτησε έως το 2007. Με την εκλογή της σηματοδότησε μια νέα εποχή για την κοινοβουλευτική εκπροσώπηση των γυναικών, αναλαμβάνοντας την ευθύνη της εύρυθμης λειτουργίας του Σώματος σε μια περίοδο αυξημένων πολιτικών απαιτήσεων. Κατά τη θητεία της, έδωσε έμφαση στη θεσμική σοβαρότητα, στον σεβασμό των διαδικασιών και στη διατήρηση του κοινοβουλευτικού κύρους.
Παράλληλα, ανέπτυξε έντονη πολιτική δράση ως βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας επί σειρά ετών, ενώ διετέλεσε Υπουργός Πολιτισμού και Υπουργός Δικαιοσύνης, συμβάλλοντας ενεργά στη διαμόρφωση νομοθετικών πρωτοβουλιών και στη διαχείριση κρίσιμων θεμάτων δημόσιας πολιτικής. Οι συνεργάτες της συχνά ανέφεραν την προσήλωσή της στη λεπτομέρεια και τη βαθιά γνώση των θεσμικών διαδικασιών.
Πέρα από την πολιτική της σταδιοδρομία, η Άννα Ψαρούδα-Μπενάκη ανέπτυξε σημαντική ακαδημαϊκή παρουσία ως Καθηγήτρια Ποινικού Δικαίου στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, επηρεάζοντας γενιές φοιτητών και νομικών επιστημόνων. Η ενασχόλησή της με το ποινικό δίκαιο ανέδειξε την προσήλωσή της στις αρχές του κράτους δικαίου και της θεσμικής συνέπειας.
Αργότερα, ανέλαβε και την Προεδρία της Ακαδημίας Αθηνών, καταγράφοντας ακόμη μία σημαντική πρωτιά για τις γυναίκες στον χώρο των ανώτατων πνευματικών ιδρυμάτων. Η παρουσία της στον θεσμό αυτόν υπογράμμισε τη διαχρονική της σύνδεση με την επιστημονική γνώση και την πνευματική παραγωγή.
Η απώλειά της προκαλεί συγκίνηση στον πολιτικό και ακαδημαϊκό κόσμο, καθώς η διαδρομή της συνδέθηκε με θεσμική σταθερότητα, νομική κατάρτιση και διακριτική αλλά ουσιαστική επιρροή. Η μνήμη της παραμένει άρρηκτα δεμένη με μια εποχή κατά την οποία οι γυναίκες κατέκτησαν σταδιακά υψηλότερες θέσεις ευθύνης, αφήνοντας ανεξίτηλο αποτύπωμα στην ελληνική δημόσια ζωή.