Advertisement
ΣΧΕΣΕΙΣ

Αντωνία Μαρκογιαννάκη: Στέκεται δίπλα στον Εύζωνα γιο της και τον καμαρώνει γεμάτη περηφάνια

19:38
Newsroom

Αντωνία Μαρκογιαννάκη, μια μάνα που στέκεται δίπλα στον Εύζωνα γιο της. Δεν μιλά μόνο τον κοιτάζει. Η εικόνα συγκλονιστική. Κάνει τους περαστικούς που διασχίζουν το δρόμο της οδού Αθηνάς να κοντοστέκονται.

Η Αντωνία Μαρκογιαννάκη τον κοιτάζει συγκινημένη, καμαρώνει για το παιδί της. Ο Εύζωνας Νεκτάριος Μαρκογιαννάκης στέκεται αγέρωχος και τιμά τη στολή που φορά, χωρίς να αντιδρά.

Advertisement

Η μητέρα ανοίγει την καρδιά της. Μιλά για το γιό της, που δεν γνώρισε πατέρα, καθώς σκοτώθηκε σε αεροπορικό δυστύχημα από τη Σαντορίνη στην Κρήτη. Ήταν τότε 7 μηνών έγκυος στο Νεκτάριο. Η τραγωδία θα κάνει το γύρο των ΜΜΕ καθώς ο παππούς του Νεκτάριου ήταν ο σπουδαίος λαουτιέρης Γιάννης Μαρκογιαννάκης.

Η οικογένεια βυθίζεται στο πένθος όμως εκείνη πρέπει να σταθεί στα πόδια της για την 1 έτους κόρη της και το δεύτερο παιδί, που σε δυο μήνες έρχεται στη ζωή. Τόσα χρόνια μετά η Αντωνία Μαρκογιαννάκη θέλει να στείλει το δικό της μήνυμα αισιοδοξίας. Μας μιλά για τα χρόνια που πέρασαν αλλά και για το πώς ένιωσε όταν είδε το Νεκτάριο, Εύζωνα.

Advertisement

Advertisement

Αντωνία Μαρκογιαννάκη : Η συγκίνηση για το παιδί της

«Αρχικά όταν είδα το Νεκτάριο Εύζωνα ένιωσα απερίγραπτη χαρά και συγκίνηση. Σαν να έφυγε από πάνω μου το παρελθόν και ήρθε το μέλλον, με δόξα και τιμή. Μετά από μια απαιτητική εκπαίδευση βγήκε ένας Εύζωνας που στέκεται με λεβεντιά στα Μνημεία και στο Προεδρικό Μέγαρο.

Τον Ιούλιο του 2000 έπεσε ο σύζυγος μου με Cesna (μικρό 4θεσιο) αεροπλάνο γυρνώντας από Σαντορίνη. Ξαφνικά όλα χάθηκαν από τη μια στιγμή στην άλλη. Όλα τα όνειρα έγιναν στάχτη και έμεινα με μια κόρη ενός έτους και έγκυος 7μηνων. Ηταν βαρύ και δύσκολο να σηκώσω τότε διπλό ρόλο και αυτόν της μάνας και αυτόν του πατέρα. Θυμάμαι ότι δεν μπορούσα να το δεχθώ μου πηρέ καιρό. Με βοήθησαν και ψυχολόγοι και άνθρωποι που είχαν βιώσει κάτι παρόμοιο. Σιγά – σιγά και μετά σχεδόν από 2χρονια μπορώ να πω ότι άρχισα να στέκομαι. Να γίνομαι πιο δυνατή, να μεγαλώνω και εγώ μέσα από τα μικρά και να βλέπω την αισιοδοξία στα μάτια τους.

Η σχέση του Νεκτάριου με τον παππού του ήταν τυπική γιατί είχαν μεγάλη διαφορά ηλικίας. Είχε βαρύ πένθος για το γιο του και ήταν σαν να σταμάτησε ο χρόνος εκεί. Αυτό βέβαια δε σημαίνει ότι δεν ξέρει την πορεία του σαν πρωτομάστορα της κρητικής μουσικής. Ήθελε να του μάθει λαούτο απλά του μικρού… δε του άρεσε. Του αρέσει η παράδοση. Σε αυτό τον αγώνα με βοήθησαν οι γονείς μου πολύ γιατί μέναμε μαζί μετά το συμβάν. Και με βοήθησαν και στα σχολεία οι δάσκαλοι, βοήθησαν με το τρόπο τους τα παιδιά μου. Σιγά σιγά προσπάθησα να δω τα θετικά της δίκης μου κατάστασης, να εκμεταλλευτώ τις ευκαιρίες για να προχωρήσω στο μέλλον.

Advertisement

Ζορίστηκα αλλά περνώντας τα χρόνια έβλεπα μια πρόοδο έστω και μικρή. Τα παιδιά μεγάλωσαν και τώρα όλα είναι πιο εύκολα.

Αντωνία Μαρκογιαννάκη :Τίποτε δε χάθηκε ούτε η ελευθέρια, ούτε τα ιδανικά

Ο Νεκτάριος, λοιπόν, έπρεπε να τελειώσει πρώτα τα στρατιωτικά του καθήκοντα για να πάει μετά στη σχολή που θέλει. Έτσι παρουσιάστηκε στο Ρέθυμνο και πέρασε το κλιμάκιο του Λ. Ευζώνων και τον επέλεξαν για το ύψος του που είναι 1.90. Έρχεται και απλά μου το ανακοινώνει ότι έχει πάρει φύλλο πορείας για Αθηνά.

Ένα σοκ το πέρασα γιατί δεν ήξερα, ούτε ποτέ είχα φανταστεί κάτι τέτοιο. Ήταν κάθετος ότι θέλει να πάει. Τελειώνοντας τη εκπαίδευση χάρηκα πάρα πολύ. Φυσικά το αποκορύφωμα είναι όταν βλέπεις το παιδί σου να παρελαύνει με λευκή στολή, με παράστημα και τα χτυπήματα του τσαρουχιού να είναι δυνατά για να ακούν οι νεκροί… συγκινητικό.

Advertisement

Ίσως για αυτό το ήθελε για να ακούν οι νεκροί ότι τίποτε δε χάθηκε ούτε η ελευθέρια, ούτε τα ΙΔΑΝΙΚΑ.

Για αυτό συγκινούμε. Όσο πιο συχνά μπορώ θα πηγαίνω. Οι πιο ωραίες Κυριακές της ζωής μου. Ο γιος μου θέλει να πηγαίνουμε με την αδερφή του, για να τον βλέπουμε, να τον καμαρώνουμε. Ο φωτογράφος της φρουράς μας έχει βγάλει μια ωραία φωτογραφία. Αυτό που θέλω να πω μέσα από την ιστορία μου είναι ότι ένα τέλος δεν έρχεται ποτέ με άδεια χέρια».

Αυτή ήταν η συγκινητική ιστορία της μητέρας από την Κρήτη.

TAGS:
Advertisement